اگر بدانید راهی عملی وجود دارد که می‌تواند رنج را تعالی بخشد و ما را به آسمان امید و رضایت پرواز دهد، توجه شما به آن جلب نمی‌شود؟ این دقیقاً همان چیزی است که از خودآگاهی نصیب ما می‌شود. و البته طی این مسیر، مشکلاتمان خاموش و یا کنار گذاشته نمی‌شوند، بلکه ما با تغییرات درونی‌مان دنیا را به شکل دیگری می‌بینیم که عاری از فیلترهای محدودکننده می‌باشد. در طریق خودآگاهی، ما آگاهی‌مان را می‌شناسیم و آن را گسترش می‌دهیم. حتی فراتر از آگاهی‌مان، سعی می‌کنیم توانایی‌های واقعی‌مان را آشکار کنیم.
کتاب راه‌های رسیدن به خودآگاهی (The Heartfulness Way) می‌گوید که «خودآگاهی» بر پایۀ تعالیم معنوی باستانی یوگای راجا بنا نهاده شده که معتقد است ما به‌عنوان موجوداتی حساس، سرشتی خدایی داریم و راهی که به خودشکوفایی‌مان می‌انجامد درونی، باطنی و خویشتن‌نگر است. خودآگاهی شیوۀ مراقبه‌ای پیشنهاد می‌دهد که نور الهی را که در هر کدام از ما شعله‌ور است می‌پروراند و مشتعل می‌سازد و این‌گونه، ما را از احساسات و تجربیات منفی و رنج‌آور پاک می‌کند.
در سنت خودآگاهی هند، یک گورو یا همان مرشد اعظم معنوی، نقش راهنما و حامی را در سفر معنوی فرد دارد. تقریباً همان‌گونه که یک پروفسور، یا معلم این نقش را در محیط‌های دانشگاهی یا هنری دارد. در طریق خودآگاهی، رهبر معنوی ما کاملش دی. پاتل نام دارد که به‌خاطر محبت وافرش، داجی نام گرفته است. طریق خودآگاهی، به زیبایی، سنت زندگی یوگای راجا و دیدگاه داجی را نشان می‌دهد و مقدمه‌ای شیوا و باشکوه بر این شیوۀ عمیق تمرین مراقبه ارائه می‌دهد که می‌تواند زندگی‌تان را تغییر دهد.